خاطره سیده ربابه 

به قلم : کبری نجاتی آبکنار

جوانی بود و شورو حال و نادانی ، حنابندان که میرفتیم بدون شیطنت برنمی گشتیم ، کم سن بودیم و پر از شیطنت . لولو پرچین مردم را می شکستیم توی راه با لولو همدیگر را به شوخی میزدیم !
یک شب با دوستانم رقیه و نساء و ثریا از حنابندان بر می گشتیم که رقیه گفت : زاکان فاندرین خانو هانا ، هرکی گاو دَره خو دروازَ باز بنایو خو مال بایَه صَرَ دورین ، اوشانی کی سیبزی بکاشتَنو خوشانه دروازَ دوستَنو موردیمِ مال نوشَه اَشنه سیبزَ بوخورا ، باییم هرکی دروازو دوستویو بازَ کونیم ، هرکی شن بازو دودیم !
شوخی جالبی بود ، بدون اینکه به قبح کار فکر کنیم کاری را که رقیه گفته بود انجام دادیم ، نزدیک خانه رقیه که رسیدیم به او گفتم:حاسا شومه همسایو سارو خالا دروازَ  واکون ، اگه صب اَنه نیفرین آنالو بامو فامیم گاو دکفته اَنه صَرَ سیبزی میبزیا بوخورده !
بعد خنده کنان از هم جدا شدیم .

صبح از نانوایی برمیگشتم که نیفرین آنالوی سارو خالا به گوشم خورد ، رفتم خانه رقیه و یواشکی «خره خره» میکردیم و از کار دیشب مان حرف میزدیم که مادر رقیه شنید و با ناراحتی و عصبانیت تشرمان گرفت و گفت :اَی زاتلاجم بوکودَن ، شومه سارو دروازَ واکودینو ؟! خودا شومه رَ ذلیل بوکود ، الان اون نیفرینانا همه مرا کرا کونو؟  دِ حق نارینی حنابندان بیشین ، اگه دِ ولشتَم .

بعد هم مرا «بودُو تاودا » و از خانه اش بیرون کرد .
چند روز بعد «جِره مالو» حنابندان بود ،رفقا رفتیم دنبال رقیه ، مادرش مارا صدا کردو گفت : کا خوایین بیشین آخر ، بایین بوجُر مو شومه رن کویی دانو واوشتامو ، کاکا چاکودامو ، کویی بپختامو ، بایین بوخورین کِف بوکونین 
و با این ترفند مانع رفتن ما به حنابندان میشد .
اما عروسی رفتن آزاد بود ، هر وقت برای حنابندان اجازه میخواستیم جواب یک جمله بود(هر وقتا عقلَ گیفتین !)

سایت آبکنار ما در تلگرام

Print this pageEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on Facebook

4 فکر می‌کنند “خاطره سیده ربابه ”

  1. سلام.بسیار زیبا توام با شیطنت دخترکانی که بر روح اجتماع خود حاکم بودند.بی جهت نیست که رقص قلم بانوان اندیشمند آبکناری از قلم مبارک بانو قربانژاد گرفته تا بانو موسی زاد و بانو نجاتی فرصت رقابت را در عرصه های ادبی بر مدعیان جنس مخالف تنگ ساخته است! موفق باشید و سربلند

  2. سلام بر بانو لیدای مهربان

    بانو لیدا چند وقتی است که علافه مندان قلم توانای خود را از مطالعه خاطرات، تحقیقات و نوشته های پرمحتوایش محروم ساخته است.امید است استمرار نوشته های زیبای ایشان که حکایت از ذوقی سرشار دارد،بیش از این مشتاقان رقص قلم جادویی اش را به انتظار ننشاند.برای بانو لیدا بهترینها را از خالق بهتربنها آرزو می کنم.آمین

     

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *