ماشاء الله با کبلا علی

کبلا علی : ده تومانا باست ! امه خانه خرابه باست ! زن بو شو ! زاک بو شو ! خانه بوشو ! دین بو شو ! لاپ کافر بباستیم ! کفر بیگیفته همه جایه ، سر تا سره دو نیایه ! گیرانی تاوین ( طاعون ) دکفته امه جان ! خسر الدنیا والا خره بباسته ایم ! ما شاءالله جان ! نانی تو مه حال زاره ! اگر بدانی مه حال زاره ، ته کونه تو مانه کنی دکفی به صارا !
ماشاء الله : چی بباسته ره ؟! چرن تورو دیوانه باستایی ! ان خر نبو خر دگر ، پالان نهم رنگ دگر . چی فراوانو خر ! خوب حلا بو گو ، چی بباسته؟
کبلا علی : مو گویم نرو تو گویی بو دوش ! خر چیو ره ! اترام بو کون اترام بیدین ! من ایتا روز گو لا قا یه بو گفتام ، ان پئر موردنیه ، ان گریه یم کودنی ! دانی مرا چی بو گفت ؟ بو گفت : سیاسی نوا گب زئن ! بو گفتام : ره لار ه تورب ! ان که سیاسی نبه ! اگر بو گویم آقا بخشه ، آقا زن نبخشه ! یا اگر بو گویم آقا سکنجبین امرایم خو کو نه نو شوره ! تره به ته پور جد ! ان گبان سیاسیو ! تو چی گویی ، ماشاء الله ؟
ما شاءالله : خوب ایزی احتیاط بوکون ! ایزی کمتر گب بزن ! الان هر کسه نشا اعتماد کودن ! امان بشکسته خالیم ! امان بشکسته دار سکته مانیم ! خو لاصو هطو نمانه ! انشا ء الله خوب به !
کبلا علی : ته انشا ءالله – انشا ءالله مرا بو کوشت ! تونم اون کون بترسو آقا مانی ! اما بدان ! امان بشکسته خال نی اییم ! امان بشکسته دار سکت نی اییم ! امان در یا بیچه زاکیم ! ( زاده ی دریاییم ) امان دریایه بیداییم ! امه پئر سوفره بیداییم ! اخر ، ما شا ءالله ! من وختی گویم ، گیرانیو ، دوز دیو ، تره به حضرت عباس ان سیاسیو ؟! وختی گویم ، انم خو کلمه ( کرم ) فو کوده ! یا پارسال ! نانم اکو بو که بو گفتام : انه دس بزنی ، انه خون ته گردن دکفه ! بو گفتان سیاسی مو قوف ! تو بو گو ماشا ءالله ، من ده چی با بو گویم ؟
ماشاءالله : ره کبلا علی ! من ترا خوب شناسم ره ! ته مار ترا بیچه من ترا پیلا کودامو! اون قدر بو گو بوگو تا ته جان جه ته کون جوووزو ! وختی گویی اسب ره خاش فو کونه ، سکه ره واش ! وختی گویی میثل سک حاجی فرج هی لاب لاب کونه ! خوب اشان سیاسی ین ده ره ! اما اگر بو گویی ! از گول چی بیداییم تا از گولابش بیدینم ! ان سیاسی نیو ! بفامستی کبلا علی !
کبلا علی : اهه خوب بفامستم ! جانه خالا !! مه گبان سیاسیو ! اما ته شن نه ! وانال مه دهنه واکونم ماشاء الله ! ته ان ضرب المثل دانو ، خودایه سیاسی گبو! ته جوابه سعدی با بدو سعدی با گولابه ته سر فو کونو :( از پای شکسته چه سیر آید و از دست بسته چه خیر )
۱۸ دی ۹۳ فرامرز شکوری

Print this pageEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on Facebook

6 فکر می‌کنند “ماشاء الله با کبلا علی”

  1. عبدل در بهشت

    ابوالعلای معری فیلسوف و شاعر نابینای دمشق ایتا کیتابی داره به نام “آمرزش” سفری اسو خیالی به بهشت و جهندم – کنیزکان ، آواز خوانان و شاعران یک طوری وارد بهشت بهنو ؟! که البت از حوصله ی ان نیوشته خارجو ! اما ان کیتابا ایتا هفته فادام عبدل مه رفاق بخوانو ، عبدل که بخواد ، بوگفت : خواب بیدام جهندم درم! سرو صدایی ایه ، آتش شاله مرا کم کم کرا نزدیکه باسته! خیلی بترسام خیلی گریه بو کودام > بو گفتام : خو دایا ! ته کریمیا شکر ، من چی گناهی بو کودامو که مرا تاودایی جهندم ! هتو مره گریه کودمه که ایوارده ایی نفراز بولند گو دوخاد : آقای عبدل قاسمی به اطلاعات! ده وشتر مه دیل بترکس ! بو شام بیدام ایتا چانو جووشتو مرداک اویا نیشته، خرکارو لب ، پس سر ، کاشال مچو ! بو گفت : عبدل قاسمی شما هستید ؟ بوگفتام : اهه!بو گفت : باید بروی بهشت ! مرا دینی ! پرا گیفتم از خوشحالی ! بو گفتام : خودایا تره بیمیرم ! تو چقد مهربانی ! بازین واپرسام ، کارا بوشم بهشت ؟ بو گفت : دست راست ، از همان در دوم وارد بهشت می شوید . بو شام بیدام چی دینی! صحرای محشر ! ممد علی جمالزاده صحرای محشر مرا یاد بامو! جمعیت موج زیه ، همه رقص ، همو شادی ، زن و مرد قاطی ، همو جا دارو درخت ، انار شاوار بهشتی، گولابی ، گیلاس و … ایوارده هه جمعیت میان بیدام ایی نفر مرا دو خانه : عبدل ! عبدل ! نزدیکه ،باست بیدام ” میر زا گول پور ممد ” بو گفتام : ره تو ایه چی کنی ؟ بو گفت : بیست سالو الان بهشته میان زیندگی کنم ! اون دو تا قصرا دینی ؟ ایتا قوربالی شنو ! ایتا مه شن ! خب ! تو ایه چی کنی ؟! بو گفتام : مه سر گذشت زیادو ! مرا اشتباها بو بورد بن اول جهندم – بعد خودا به داد من برسی بامام بهشت ! خوب از اون دو نیا چی خبر ؟ نوا واپرسان ! جنگ ، گیرانی ، وحشت و… میرزا گول بوگفت: بیشیم اول ناهار بو خوریم ، بازین ترا همه جایه بهشته گردانم ! بیشاییم ایتا قصر میان ناهار بو خوردیم ! شراب با غاز بهشتی ویریشتیم راه دکفتیم ! میرزا گول بو گفت : کنسرت آواز ایی؟ بو گفتام کایا کی خوانه ؟ بو گفت : اون آبی قصر میان ، قمر ملوک مردمه ره آواز خوانه ؟ بو گفتام : بهشت و آواز ؟ کربلا و اغوز دار ؟ میرزا گول بو گفت : تعجب بو کودی؟ خودا خیلی مهربانو ! خودا خیلی رحمت داره !آخر ،ان خوانندگان عمری مردمه شاد بوکودان! تازه اشان همو خدا پرستن ، مرا فاندر عبدل ! اون سبزو قصر دینی ؟ اویا ، هر هفتو شعر خوانیو ! حافظ ، خیام ، سعدی ، مولوی و… اینو خو شنه شعرانه خواننو ، شهریار سه تار زنه ، رودکی چنگ و مولانا سماع کنه لاپ محشرو ایتا روز ترا بورم اویا ! بو گفتام : میرزا گول ! چه قد مه دیل خوایه حوریانه بهشتیا بیدینم ! بو گفت : اوشان ایتا جایی اسانو تا اویه ، سه چار کیلو متر رایو ! بو گفتام : صد کیلو مترم اگر ببو با بیشیم ! بو گفت : فردا تره بورم ! خولاصو اوشب مرا خواب نیگیفت ! فردا صوب بیشاییم حوریانه بیدینیم ! فارسایم ! چی دینی؟ همو فرشتو ، مثل اون دختر ترسا یی که شیخ صنعانه ایمانه آتش بیزی – ایزی دراز درازه کفتبن سبزانه سر ،ایزی کرا شراب بهشتی خوردنه . همو حریر دو کو دبن ولی از دور اشانه انار شاواران مشخص بن ! میرزا گولا بو گفتام : اون چی نوع شرابی اسو ؟ بو گفت : شراب جو ، شراب خورما ! ولی با شراب دنیا فرق کنه! ایتا جرعه از شراب بهشتی – شراب عرفانی یا شرابا طهورا بر تمام شراب مصر و فلسطین و شیراز بر تری داره! میرزا گول خو گبانه که تمانه کود !تازه خواستم ایتا خوشگله حوری امرا گب بزنم که از خواب دپر کسم – ده مه اعصاب داغانه باست ! باز دکفتم به جهندم !!

    بهمن ۴/ ۹۳ فرامرز شکوری

  2. نو شدن عیدانه ی ۹۴
    عید آمد و عید آمد وان بخت سعید آمد
    بر گیر و دهل می زن کان ماه پدید آمد
    مولوی

    دوست عزیز و برادر گرامی ، فاضل ارجمند
    حضرت آقای رضا طاهری آبکنار
    پس از سلام و تقدیم عرض و اخلاص و ارادت . جادارد نوروز باستانی و عید جمشیدی را به شما و خانواده محترم و تمامی ی دوستان و یارانی که در سایت وزین آبکنار ما و سایر سایت ها ووبلاگ ها – عاشق نشر گسترش فرهنگ و علاقه مند جدی ی مطالب فرهنگی آبکنار و توابع هستند ، صمیمانه تبریک و تهنیت عرض کنم. از جناب عالی هم که در شناخت قدر بزرگان آبکنار و نگاه داشت حرمت شان کوشا هستی ،بی نهایت تشکر کنم که ذره ذره از جانت مایه گذاشته ای تا سایت آبکنار ما را ایستاده نگه داری و زهی به سعادت شما که برای حفظ زبان و فرهنگ آبکنار به سهم خود قدمی سنگین و ماندگار بر داشته اید. امید است که عمرت دراز باشد و این کار بزرگ را همچنان ادامه دهید . اما سخن در باب عید به مفهوم دقیق آن از حو صله ی این مختصر و موجز بیرون است و فقط می خواهم بگویم که عید حادثه ی مبارک و تازه ای است که در بیرون و درون آدمی اتفاق می افتد . حادثه ای در جهان روی می دهد ، روزی نو می شود ، دور ه ای به پایان می رسد و بر حسب قرار داد آن روز معین ” عید ” نامیده می شود . اما خوب است که یک بیت از غزل ۱۳۷۵ دیوان کبیر مولانا را باهم بخوانیم :
    باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم / وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم
    از نظر مولوی عید وقتی ست که قفل زندان می شکند و زندانیان آزاد می شوند . نه فقط زندانیان طبیعت ، بلکه زندانیان سلطان .ویژگی عید شکستن قفل زندان و شکستن چنگال و دندان این چرخ مردمخوار است و چرخ مردمخوار یعنی خدای عبوس و شدیدالعقاب بعضی ها که از هیچ رحمتی بر خوردار نیست. چنگال و دندان این چرخ مردمخوار در درون یعنی – زندان ستم ، زندان تعلق ، زندان رذیلت ، زندان بیگانگی با خود ، زندان تنهایی ، زندان جدایی . و در عالم طبیعت هم یعنی شکستن زندان زمستان و خزان و گشودن ابروی طبیعت – یعنی بهار. با آرزوی دیدار – عزت زیاد . فروردین ۹۴ فرامرز شکوری

    1. استاد گرامی ، جناب فرامرز شکوری سلام
      سالی پر بار و برکت توأم با سلامتی برایتان آرزومندم
      بدون کوچکترین اغراق عرض کنم که ارزش این سایت به نویسندگان و کاربران گران مایه آن و آثارشان است که سایت های بسیار زیبا و حتی حرفه ای از این موهبت بی بهره اند.
      قدر شناسی و حرمت گذاری نسبت به بزرگان یک وظیفۀ است و امیدوارم تا حدودی به وظیفۀ خود عمل کرده باشم.
      مجددا” برایتان سلامت جسمانی و طول عمر آرزو می کنم – خدا نگهدارتان

  3. هرچی به دیگ دبه به چمچه آشکاره به
    ( کشف الاسرار کلاچ با کشکرک )

    کلاچ : چی خبر کشکرک ؟ از کایا بامایی ؟ از کی خبرباوردی ؟
    کشکرک : هر چی بو ! راست یا دروغ بو گفتیم . از لوله کله تا هفت دغنانه جنگلان ،هن موردمانه ره گب خبر باوردیم. اوسالان یادش به خیر ! وختی ایتا خوجو دار سر نیشتم ، یا دوم تاب دیم یا آواز خوادم ! مشته زلخو خا له ، نیشته کورسر گفته : خوش خبر ! خوش خبر ! از مه فرامرز چی خبر ؟ اما الان ، آدمان آگاه بباستانو – همو بفهمستانو که من از ترس پیشی یا چاه سر پلادانه آواز خوادمه . الان م هرچی خوانیم هرچی دوم تاب دهیم – هیکس امه گبانه باور نو کونه لاپ بباستاییم چوپانه دروغگو . خب تو چی کلاچ ! نو کنو ! تازگیان از امان چیزایی بشتاوستایی ؟!
    کلاچ : اهه ! شمره، شوم و نکبت م داننو ! عینهو کوروقوقانه مانستن !
    کشکرک : تو راست گویی کلاچ ! حق با تو یو ! کار کاره ابتهاجو – تاتایی ( سایه ) گویم ، مشته رفعته پسر- گلچین گیلانی خالا پسر – هون بو که امرا شوم بدانست ! اون جنگله ره مرثیه بخواد، امه رازه آشکاره کود – هرچی به دیگ دبه به چمچه آشکاره به – هسه کو چی ذره اونه شعره با هم بخوانیم :
    “ای جنگل ای داد / از آشیانت بوی خون می آورد باد / بر بال سرخ کشکرک پیغام شومی ست / آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد…” خب کلاچ تو چی کنی ؟ تو در چی حالی؟ شو ما کلاچان که اولین قبر کن بین ! هابیله قبرا بکدین ! الان م دوزدی کنین ! خبر چینی شمه ذاتو ! آنتنانه سر نیشینین خانانه دید زنین ! شوما جماعت کلاچان چی سیا کلاچ چی پسه کلاچ، آسمانه روزگاره سیا بو کودایین ! دورستو که امان کشکرکان دروغ گوییم ! اما شوما کلاچان خیلی پرونده دارین ! چی گویی !دروغ گویم ؟
    کلاچ : نه ! ا ی تا راست بوگفتی ! نانم خودا چره امه بخته سیاه بوکوده ! شاعرانم کرا امه روزیگاره سیاه کنن! اگر پلت دار تبر بو خورو دکفه امه گردن – اون سر دونیا ، ایتا ماخایی ترکه دکفه امه گردن ! ایتا شاعر صفاری نامی اسو ، تمامه کلاچانه ، خبر چین ، صابون خور ، گوشواره دوزد دانه ! ا یتا شاعرم فلاح نامی – اصلا خوش داره کلاچ ببو ! سپانلو هه پیلی شاعر بو گفته : “کلاغ می گوید حساب تان را خواهد رسید”تازه ایتا شاعر م بوگفته بو : خود کلاغ باید حساب پس بدهد > خولاصو کشکرک – امان کلاچان بما نستاییم چی بو کنیم ، کارا بشیم ؟ نه راه پس داریم نه راه پیش . بیخود آرزو کودیم ، مه پئر خودا بیامرز گفته : کلاچه دیل خیلی چیزان خوایه ، اما اغوز خو موقع رسه ! نانم چی بوکنم ! کایا بوشم ! تو چی گویی کشکرک ؟
    کشکرک : ته وضع خیلی خرابو ! کله ای که تو داری ، وابیشی گاب سرا ! بزن بوشون !
    کلاچ : کایا
    کشکرک : قبرستان ! من چانم ! شوما کلاچان ، قاران و اکراسانه مانستن ، ای کله بیجار ننایین سالیم ! دورغ گویم بوگو دروغ گویی !
    کلاچ : آخر ته جرم دروغگویی بو ! دروغ خبر آوردی ! اما مه جرم ایتا دوتا نیو ! هر جا دوزدی به ، فورا شاعر گویه : کلاغ از اهالی همین حوالی است . ایی نفر ناخبر سکتو کنه نویسنو : کلاغ بوی مرگ می دهد . پارسال معصوم دایی باغه اغوذداران اغوذ ناوردن ! دکفت مه گردن که کلاچ اغوذانه بوبورده چو کوده خاکه میان ، باور نو کنی حلا بشتاو :” روی درخت گردوی گس / آن کلاغ پیر/ صد سال لانه کرده هزاران هزار بار / گردو از آن درخت بدزدید و خاک کرد / هر بار روی آن خاک / منقار خویش را به کثافات آن پاک کرد / یک بار هم ندید / آن بلبل جوان غزلخوان باغ را / یا دید و حس نکرد ..” خولاصو کشکرک شمه گبانه الان هیکس باور نو کونه ، نه حاجا لی مار نه سفرالی خاخور نه حتی جافر قلی بابا . امان کلاچان م که بد روزیگاری داریم – امه پرونده اونقدر سیایو – نشا آب امرا سیفیده کودان – مه تکلیف چی به !
    کشکرک : ترا بخشنو ره !
    کلاچ : راست گویی ؟!
    کشکرک : جان … حمدالی نه نه ، صوغرا ابجی !
    ۴فروردین ۹۴ فرامرز شکوری

  4. سیفیداب

    بجه سیفید یه خوش دارم
    سیفید مایی یه با کوچی ذره سیفید تورب
    خیلی خیلی خوش دارم
    مه سیفید مویه که
    ایتا سرد شب
    پاییز بی رحم دکفت انه جان !
    اونه الان من
    حسنک سیفید جانه مانستن
    پیر هن بکندو وخت اعدام دار جور
    خوش دارم
    ته سیفید رویه
    وختی سیفیداب زنی
    یاس مانستن ع طر دهی !
    عسلناز !
    چه قد مهربانی تو
    چه قد نجیبی
    وختی ورفانه سر راشی !
    چه قد خوشگلی شار بانو !
    ولی چن تا سیفیدانه اصلن خوش نارم
    اصلن ، هلماله
    ایتا سیفید هرویین
    ایتا نمک
    هطو کفن هطو کافور
    علی الخصوص سیفید کورو قو قو
    خاب رفاق !
    صوبا دم وختی سیفیدی زنه چی ؟!
    اونه ره میرم ! اونه ره لاپ هلاکه بم
    خاب رفاق جان !
    سیفید کبوتر اگر بایو ته خانه سر بینیشنو اون چی ؟
    اونه رنم غش کونم میرم !
    تو بو گو سیفید قار ( لک لک ) تکلیف چی به !
    والله چی بو گویم !
    وختی بجارانه فاندرم
    دینم عینه صارا یه محشره جمالزاده بباستانو
    آخر بجاری نمانسته که ” قار ” اونه سر ر ر …..
    دی ۹۴فرامرز شکوری

  5. علا ء الدین

    وجه الله خیلی خوش گذران بو ، خوره گا گلف ( با فاصله ) مسته کوده . ولی مردم آزار نبو ! وختی یم که مسته کوده ، گلف سنگینم خواده : می بوخور منبر بوسوزان …. هیکسه کار ناشته ! ایتا گوشو بیگیفته بو خوره دلی دلی خواده خوره کرا زیندگی کوده. اما خیلی بد بیار بو ، هرچی جفت زیه تک آ میه . بعداز انقلاب شورا مورا میان ، دو سه تا نادان ، وجه الله یه ،دوا خوری واسین ، ایی شکم بد جوری پایی زننو ! ولی وجه الله همیشو گوفته : آقایان ! مره که شمه قبر میان دنگاننو ! شوما بو گویین دگاننو ؟! من چی نماز ! لال و موناجات ؟ اما اوشانه میان ، ایی نفر که خیلی توندو مجاز بو ، بوگفت : تو با حتمن نماز بخوانی ! عرق نو خوری ! امه گبه گوشه کنی ! از ایمروز تا که زند ه یی ! هر کی ترا بوگفت گول آقا ، فوری با بو گویی بله آقا ؟! خولاصو وجه الله هر موقو ایتا چتور خورده ، پایی م خورده . حتا انه کومه آتش بیزان ، لاپ انه خانه نشین بو کودان!
    تا ا یتا روز پسه حاجی بوشو وجه الله پالی بوگفت : ره شرکت تعاونی علا الدین باورده !!! وجه الله با غیض و غضب امره بوگفت : هنی دین !! !هنی آلدو دین ! هنی علا الدین !! مگر هن دین مه کومه آتش نیزی ! مگر مه خانه خرابه نوکود ! حله هنی علا الدین باور دانو ! بوشو ره بوشو ته …. دی ۹۴ فرامرز شکوری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *