یا تو بکف بمیر یا من

 زنده یاد استا کامرانه صبر و حوصله ره
که ما رووزو – بویه داشته
( گیلیکی داستان ، آبکناری لهجه مره )

ورفه سالی بو ، کامران نامی بو که آبکنار زیندگی کوده . هیچی در دست ناشته ! نه باغ نه بجار .
لیباس شوندره ! گالش پارو ! روزو شب غورصو خورده . هر و خت آدمانه گاب ایتابمرده به ، اونه پوستا کاده ، بورده فروخته.
ایتا شب حیسابی ورف وارسته !
کامران خو تجه دا سه ویگیره با خو چاقو . نیصف شب ، شه ماروو زو – هوطو پیشوایی باغانه ورجا ، ایتا جرگه مال(= گاب و اسب ) دینه . خودش گفته که گابانه میانی – ایی دانو لکنده بو ، خوره فولنگسته . خیلی لاغر بو لاپ دو چو خاش !
هسه ده ورف م پم پم واره ، کامران منتظره که گاب بکفو بیمرو ! بازین اونه پوستا کانو ، بو بو رو صو با دم ، پالوی شنبه بازار ، بفروشو!
اما گاب هسه کفه مگر !مگر میره ! مگر مرگ خو نعش آوره ! البته کامران ، ایتا روز گاب ماجرایه سد صالح ره بو گفته بو که امه میانی ( من و گاب ) فقط دو متر فاصله بو .
گاب خو مچه واگردانی مرا فاندرست! اونه دیل نخواسته بیمیرو – مه چوما ارسو دکفت ! مه دیل بوسوخت ! حلا ورف م پونبو پونبو واره – منم پر کسمه !
ده مرا غظ بیگیفت بو گفتام :
آخر لا مذهب ، یا تو بکف بیمیر
یا من بکفم بیمیرم
از آن دو نیا راحته بم ! !
( ان جو ملانه خو لهجه امرا گفته )
راوی نقل کنه که کامران دس خالی واگردس ، گاب م تا چند روز نمرد . بازین ایتا غوروب بوگفتان مشته غولامالی گاب بمرد !
اما چی فایدو ! کامران پش تر بمرده بو !!

۳۰آبان ۹۳ فرامرز شکوری

Print this pageEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on Facebook

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *