یا تو بکف بمیر یا من

 زنده یاد استا کامرانه صبر و حوصله ره
که ما رووزو – بویه داشته
( گیلیکی داستان ، آبکناری لهجه مره )

ورفه سالی بو ، کامران نامی بو که آبکنار زیندگی کوده . هیچی در دست ناشته ! نه باغ نه بجار .
لیباس شوندره ! گالش پارو ! روزو شب غورصو خورده . هر و خت آدمانه گاب ایتابمرده به ، اونه پوستا کاده ، بورده فروخته.
ایتا شب حیسابی ورف وارسته !
کامران خو تجه دا سه ویگیره با خو چاقو . نیصف شب ، شه ماروو زو – هوطو پیشوایی باغانه ورجا ، ایتا جرگه مال(= گاب و اسب ) دینه . خودش گفته که گابانه میانی – ایی دانو لکنده بو ، خوره فولنگسته . خیلی لاغر بو لاپ دو چو خاش !
هسه ده ورف م پم پم واره ، کامران منتظره که گاب بکفو بیمرو ! بازین اونه پوستا کانو ، بو بو رو صو با دم ، پالوی شنبه بازار ، بفروشو!
اما گاب هسه کفه مگر !مگر میره ! مگر مرگ خو نعش آوره ! البته کامران ، ایتا روز گاب ماجرایه سد صالح ره بو گفته بو که امه میانی ( من و گاب ) فقط دو متر فاصله بو .
گاب خو مچه واگردانی مرا فاندرست! اونه دیل نخواسته بیمیرو – مه چوما ارسو دکفت ! مه دیل بوسوخت ! حلا ورف م پونبو پونبو واره – منم پر کسمه !
ده مرا غظ بیگیفت بو گفتام :
آخر لا مذهب ، یا تو بکف بیمیر
یا من بکفم بیمیرم
از آن دو نیا راحته بم ! !
( ان جو ملانه خو لهجه امرا گفته )
راوی نقل کنه که کامران دس خالی واگردس ، گاب م تا چند روز نمرد . بازین ایتا غوروب بوگفتان مشته غولامالی گاب بمرد !
اما چی فایدو ! کامران پش تر بمرده بو !!

۳۰آبان ۹۳ فرامرز شکوری

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *